Jak wygląda praca ze mną?  

„Wyciągnij ze mnie to, co prawdziwe”. Jak zbudowaliśmy wizerunek dla psychoterapeuty biznesu  

Paweł przyszedł do mnie po portrety na stronę internetową i do social mediów: Zajmuję się psychoterapią dla przedsiębiorców. Szukam fotografa, który wyciągnie to, co mam w środku — prawdziwego mnie. Miał już gotowy projekt strony, ale stare zdjęcia słabo wpisywały się w jej sens. Tekst mówił o podwajaniu dochodów, pracy z podświadomością i skalowaniu biznesów. A obraz przekazywał coś  odwrotnego: płaskie światło, popękaną miejscami podłogę i ogólny klimat taniego biura. Do prywatnego archiwum — spoko. Ale nie do sprzedaży eksperckości z wysokiej półki.  

  Tak wyglądał Paweł na zdjęciach przed naszym spotkaniem:  

Paweł podesłał makiety i poprosił, żebym w pełni zajęła się koncepcją wizualną: dobrała kolory ubrań i znalazła odpowiednie wnętrze. Wybrałam przestrzeń w głębokich, szlachetnych, ciemnoszmaragdowych tonach, żeby idealnie zgrała się z paletą strony. 

  A tak zobaczyłam go ja:  

Chciałam oddać w kadrze esencję jego pracy: poczucie wewnętrznej głębi, empatii, pełnego skupienia i spokoju.Całkowicie pozbyliśmy się płaskiego światła. Zamiast tego zbudowaliśmy gęsty, głęboki, filmowy światłocień, który podkreśla charakter, męskość i spokojną pewność siebie człowieka, któremu ludzie są w stanie powierzyć swoją podświadomość

  „Chcemy oddać charakter tych przedmiotów”. Redesign zdjęć dla zestawów firmowych  

Klient przyszedł z konkretnym problemem: miał świetne zestawy prezentowe i firmowe, ale zdjęcia na sterylnym, białym tle mu nie odpowiadały. Produkt wymagał kontekstu, charakteru i emocji, których brakowało na typowych zdjęciach katalogowych.  

  Tak przedmioty wyglądały wcześniej:  

  A tak zobaczyłam je ja:

Dobrałam studio z kilkoma różnorodnymi powierzchniami, żeby ujęcia nie wyglądały monotonnie. Żeby nie tracić czasu podczas samej sesji, wcześniej zapoznałam się z lokacją i przygotowałam makiety kadrów: rozrysowałam, który zestaw fotografujemy w której strefie, aby na planie wszystko przebiegło szybko i sprawnie.

Głównym celem redesignu było odejście od banalnej zasady układania rzeczy na jedną stertę i tchnięcie w kadry życia. Otwarty notes z długopisem obok akcesoriów od razu nadaje roboczy rytm. Laski cynamonu i słoiczki z przyprawami obok młynków błyskawicznie budzą skojarzenia z ciepłem i domową przytulnością. 

W fotografii produktowej zależy mi na tym, by nie tylko pokazać przedmiot, ale opowiedzieć jego historię i sprawić, by ujęcie reklamowe stało się bliskie i zrozumiałe dla człowieka. Zamiast nudnych kadrów katalogowych klient otrzymał estetyczny, wyglądający drogo wizerunek na stronę, do social mediów i do lookbooka, który od razu odbierany jest jako „prezent premium”.  

  „Dzieci nie chcą pozować — i to jest w porządku”. Jak zrobiliśmy żywą historię rodzinną bez stresu i udawania  

Na tę sesję przyszli mama, tata, dwójka maluchów (które w planach miały wszystko, tylko nie fotografowanie się) oraz pies, marzący o tym, żeby uciec w najbliższe krzaki albo odpłynąć na drugi brzeg.  

Zero prób sadzania dzieci na siłę, zero krzyków „patrz na ciocię!”, łez, wykończonych rodziców i w efekcie 50 jednakowych, wymuszonych kadrów. Moje wykształcenie reportażowe nauczyło mnie jednej prostej rzeczy: nie łamać momentu, tylko się do niego dostosować.  

Jeśli dzieci chcą szaleć — szalejemy razem z nimi. Łapanie kadrów w chaosie jest o wiele trudniejsze niż ustawienie wszystkich w szeregu i powiedzenie „uśmiech!”. Ale tylko tak powstaje ten duży kadrowy detal ze szczerym, psotnym uśmiechem dziecka albo moment, gdy cała rodzina tuli się w jeden ciepły kłębek nad wodą. A pies wyszedł jako pełnoprawny bohater tej historii.  Zamiast stresu i zepsutego wieczoru rodzina otrzymała żywą, ciepłą historię o nich prawdziwych. 

  „Chcę sesję, ale nienawidzę pozować”. Jak stworzyliśmy swobodne portrety bez wychodzenia z domu  

Valentin napisał do mnie w wiadomości: Myślę o sesji, ale nawet nie wiem, od czego zacząć — biorąc pod uwagę, jak bardzo nie lubię się fotografować. Pomożesz?

  Tak wyglądał Valentin na zdjęciach przed naszym spotkaniem:  

  A tak zobaczyłam go ja:  

Na początek wyrzuciliśmy do kosza pomysł ze studyjną scenografią, garniturami i koszulami — Valentin chciał czuć się po prostu komfortowo i na luzie. Zdecydowaliśmy się na sesję w domu, w znajomym i bezpiecznym otoczeniu. Valentin przysłał mi krótki filmik ze swojego pokoju, żebym mogła ocenić światło i geometrię przestrzeni, a ja dobrałam maksymalnie swobodne inspiracje dotyczące kadrów i klimatu. 

Efekt: ulubiona koszulka, własna kanapa i naturalne światło z okna. A w kadrze — spokojny, prawdziwy i pewny siebie facet, który nie musi nikogo udawać.